Nowy gmach Uniwersytetu Warszawskiego na Powiślu – historia i nowoczesność 

Uniwersytet Warszawski rozpoczyna jedną z największych inwestycji w swojej historii – nowoczesny gmach uczelni powstanie przy ul. Bednarskiej 2/4 na Powiślu. Budowa, której koszt przekroczy 200 mln zł, ma zakończyć się w 2027 r. Nowy obiekt stanie na dawnym boisku I Społecznego Liceum Ogólnokształcącego. Prace już się rozpoczęły.

Za projekt odpowiada renomowana pracownia BBGK Architekci, a jej wybór nastąpił w ramach konkursu Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP). 14 listopada 2024 r., podpisano umowę z wykonawcą. 

Nowy gmach będzie siedzibą Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii, Wydziału Nauk Ekonomicznych oraz Akademickiego Radia Kampus. Projekt łączy innowacyjną architekturę z ekologicznymi rozwiązaniami.  Budynek ma charakteryzować lekkość i „przewiewność” bryły, dzięki zastosowaniu ażurowych struktur i dużych przeszkleń, które wpuszczą do wnętrza światło. Znaczną część elewacji pokryją rośliny, a na dachu znajdzie się taras rekreacyjny, przypominający słynny ogród na dachu BUW-u. Centralnym punktem budynku będzie przestronny hol, otwarty na wszystkie kondygnacje. 

W budynku, co bardzo ważne, powstanie także podziemny parking, wyposażony w stacje ładowania pojazdów elektrycznych. Nowoczesna przestrzeń zostanie połączona z zabytkowym gmachem dawnych łaźni, tworząc spójną całość łączącą przeszłość z przyszłością. 

Dawne łaźnie miejskie, znane jako „Łazienki Teodozji Majewskiej”, zostały wzniesione w latach 1832–1835 w sąsiedztwie istniejących wcześniej „Łazienek Jezierskiego” – pierwszych publicznych łaźni w Warszawie, wybudowanych w 1776 r. przez kasztelana Jacka Jezierskiego.  Budynek przy ul. Bednarskiej, powstał z inicjatywy rodziny Stanisława Majewskiego i nawiązywał architektonicznie do Komory Wodnej po praskiej stronie Wisły. Najbardziej reprezentacyjnym elementem był monumentalny portyk wsparty na sześciu korynckich kolumnach, ozdobiony rzeźbami Neptuna i Amfiryty, autorstwa Pawła Malińskiego. 

Pod koniec XIX w. łaźnie podupadły, a w XX w. budynek często zmieniał funkcje.  Przed II wojną światową mieściło się tu Prywatne Męskie Gimnazjum Aleksandra Kozickiego. Podczas okupacji szkoła działała w konspiracji.  W Powstaniu Warszawskim budynek ocalał, choć zniszczony został zabytkowy portyk.  Po wojnie, w 1954 r., umieszczono tu Szkołę Podstawową nr 41, którą w 1973 r. przeniesiono na ul. Drewnianą 8, a gmach przekazano PZPR jako ośrodek kształcenia ideologicznego. Po 1989 r. budynek przejęło I Społeczne Liceum Ogólnokształcące, pierwsza społeczna szkoła w Polsce, która powstała w wyniku ustaleń Okrągłego Stołu.  Od 2010 r. właścicielem budynku jest Uniwersytet Warszawski. 

Połączenie architektury XIX-wiecznych łaźni z lekką, przeszkloną bryłą pełną zieleni, to krok w stronę zrównoważonego rozwoju, który wpisuje się w coraz bardziej dynamiczną i nowoczesną wizję Warszawy.  Powiśle, dawniej postrzegane jako robotnicza i przemysłowa część miasta, dziś zmienia się w prężnie rozwijające się centrum edukacji, kultury i innowacji. Nowy budynek UW będzie tego – mam nadzieję –  kolejnym dowodem.

Aleksandra Sheybal